Τετάρτη, 22 Ιούνιος 2016 12:10

coffee and cigarettes

του Δημήτρη-Χρυσού Τομαρά

Η λεπτοκαμωμένη, εδώ, ιδιοφυής κορμοστασιά του πράγματος, κρύβεται στον τρόπο με τον οποίο ξεπερνιέται το όποιο φορτίο της δήθεν αποτυχίας του να κυριεύσει –ή να επιβληθεί στο κάδρο- σαν απόλυτος ηγεμόνας (σε κάποιες φυλές, και εξαιτίας αυτού, έχουν αναφερθεί πολυάριθμα περιστατικά αγριωπής φρενοβλάβειας των ιθαγενών), κάτι που γίνεται αισθητό στο βάθος της εικόνας, σχεδόν άρρητα, με τον καπνό που φουντώνει, ανεβαίνει, και εντέλει χάνεται όλο χιούμορ, συμφωνώντας με το μειδίαμα μιας σκοτεινής, όσο και συμφιλιωμένης σοφίας, με το απαλό σάλεμα του χεριού (με χιούμορ, και, φυσικά, όχι σαν μοναδική νότα, παρά ως απλόχερη, μελωδική σονάτα), ποιος άλλος άλλωστε θα το κατάφερνε, ατόφια σοφία, σε τόνο απλό, υπόθεση δύο χρωμάτων, μπροστά από ένα τζουκ-μποξ και από ένα τραπέζι σκακιού με καφέ και τσιγάρα, γιατί αν εκείνος αφήσει τα πράγματα να απλωθούν δίχως να τρέμει την απειλητική πιθανότητα μιας ολοκληρωτικής τους εξάπλωσης, αποδίδοντας στην εσωτερική διάσταση κάτι που δεν είναι ακριβώς άβουλο, μα ούτε κι ακριβώς ανίερο, μπορεί, πιθανόν, να ανακαλύψει τη μαγεία της πρωτοκαθεδρίας ενός χαμόγελου, ακριβώς όπως ένας μάγος δύναται να βυθιστεί στο όραμα του νεύματος του απολύτου.  

   

Dim lights Embed Embed this video on your site

 

Επιστροφή Επάνω