Η εργασία που γίνεται χωρίς ελπίδα μαζεύει νέκταρ μέσα σ' ένα κόσκινο 


τεύχος 6
Νοέμβριος 2015
Σάββατο, 05 Μάιος 2012 17:30

Δίχτυα του απογεύματος

του LastTapes

Στα δεκαπέντε χρόνια μεταξύ του Ανδαλουσιανού σκύλου και των Διχτυών του απογεύματος υπάρχουν διάσπαρτες ταινίες της αβάντ-γκαρντ. Τα πιο αξιοσημείωτα αμερικάνικα έργα αυτής της περιόδου έβρισκαν την έμπνευσή τους στον εξπρεσιονισμό και στην φωτογραφία. Το είδος εκείνο της αφήγησης που πρότεινε το φιλμ των Μπουνουέλ-Νταλί, με τις εντελώς νέες κινηματογραφικές δυνατότητες που αυτό άνοιγε στην ουσία, δεν υπήρξε συχνό πεδίο εξερεύνησης.

Η Μάγια Ντέρεν προερχόταν από την λογοτεχνία και τον χορό. Γεννημένη στο Κίεβο τη χρονιά της επανάστασης, μετανάστευσε με τους γονείς της στην Αμερική το 1922. Ο πατέρας της, Dr. Solomon Deren, ψυχίατρος, δούλεψε και τελικά διηύθυνε το Εθνικό ινστιτούτο ψυχικά ασθενών στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης. Η Ντέρεν πήγε σχολείο στην Ελβετία, και έπειτα σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών. Ώσπου παντρεύτηκε. Μαζί με τον σύζυγό της μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη, όπου απέκτησαν γρήγορα έντονη τροτσκιστική δράση. Πήρε το πτυχίο της στις Τέχνες από το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και αμέσως μετά χώρισε.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων στη Νέα Υόρκη και μέχρι να ξεκινήσει να κάνει ταινίες, η Μάγια Ντέρεν έγραφε ποίηση, αλλά ποτέ δεν έμεινε ικανοποιημένη με αυτήν. Την ίδια στιγμή ανέπτυξε ενδιαφέρον για τον μοντέρνο χορό. Η ίδια δεν ήταν χορεύτρια, τουλάχιστον όχι εκπαιδευμένη χορεύτρια. Η μητέρα της και οι φίλοι της θυμούνται τους αυθόρμητους, άναρχους χορούς που έδινε καμιά φορά από μόνη της, ειδικά τα τελευταία χρόνια μετά τις επιτόπιες έρευνές της στην Αϊτή και τη μύησή της στο βουντού. Στις αρχές της δεκαετίας του ’40 συνέλαβε την ιδέα να γράψει ένα θεωρητικό βιβλίο για τον μοντέρνο χορό, ενώ συγχρόνως έψαχνε έναν επαγγελματία χορευτή για συνεργασία. Βρέθηκε η Katherine Dunham, με την οποία ταξίδεψε το διάστημα 1940-1941. Το βιβλίο δεν έγινε ποτέ, όμως η Dunham, σε μία στάση της περιοδείας στο Λος Άντζελες, την σύστησε στον Alexander Hammid, με τον οποίο παντρεύτηκαν το 1942.

Ο Alexander Hackenschmied, ο οποίος έπειτα άλλαξε το όνομά του σε Hammid, ήταν ένα επαγγελματίας κινηματογραφιστής, γεννημένος το 1907 στην Πράγα. Εκείνη την περίοδο δούλευε κάτι μικρό για το Χόλλυγουντ. Ήταν γνωστός στο σινάφι ως οπερατέρ, μοντέρ και σκηνοθέτης. Τα πιο γνωστά του φιλμ μέχρις εκείνη την περίοδο ήταν τα ντοκιμαντέρ Zem Spieva (The Earth Sings, 1933), Crisis (1938), Lights Out in Europe (1939), και Forgotten Village (1941).

Γύρισαν μαζί τα Δίχτυα του απογεύματος μέσα σε δυόμιση εβδομάδες στο σπίτι τους, με μια πρωτόγονη κάμερα των 16mm. Πρωταγωνίστησαν οι ίδιοι. Σενάριο δεν υπήρξε. Δούλεψαν μαζί όλο το περίγραμμα της ταινίας και συζητούσαν τις κινηματογραφικές λεπτομέρειες καθώς το φιλμ γυριζόταν.

 

P. Adams Sitney. Visionary Film - The American Avant-garde, 1943-2000. OUP, 2002, σ. 6-7.

Μετάφραση: Δημήτρη Χ. Τομαρά.

Dim lights Embed Embed this video on your site

Dim lights Embed Embed this video on your site
LastTapes cover 6

calendar

« Σεπτέμβριος 2018 »
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

NewsLetter

Εγγραφείτε στο newsletter των LastTapes