Η εργασία που γίνεται χωρίς ελπίδα μαζεύει νέκταρ μέσα σ' ένα κόσκινο 


τεύχος 6
Νοέμβριος 2015
Τετάρτη, 07 Μάρτιος 2012 19:07

Paul Klee. Νεανικό Ημερολόγιο

του LastTapes

13.4.1902

Η Ρώμη μελαγχολική, όμοια με μένα∙ κρύβει με πλερέζα πυκνή την όψη της, κλαίει μαζί μου. Πρέπει να κάνω πάρα πολλά, να σκεφθώ πολύ, και κυρίως πώς θα τα βολέψω με τις υποθέσεις μου. Ταξίδια μπορώ να κάνω, πλην όμως δει χρημάτων. Κι όσο υπάρχει χρήμα, πρέπει να διατίθεται όλο για ταξίδια. Η παλιά Ρώμη με τα βροχερά της μάτια.

Στη Φλωρεντία έκλεισα ήδη δωμάτιο, και ξέρω και πού θα τρώω. Σκοπεύω να συναντήσω εκεί τον Ζαν ντε Καστλά, που εδώ και κάμποσες βδομάδες διατριβεί στα φλωρεντινά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Ο μέγας ψωραλέος και το μέγα παιδί. Πώς εμιμείτο τους φοβερούς πιθήκους και πώς εκβίαζε τη νόστιμη αδελφή του!

Πώς καταβροχθίζω, εγώ, ο πάντα Αχόρταγος, και πόση πείνα με δέρνει για τα πράγματα της Φλωρεντίας! Στη Βέρνη θα κοιμηθώ να τα χωνέψω. Κατόπιν η αφύπνιση –μπορεί και τρομερή, η επιστροφή κι η αντιστροφή...: αντί μέσα σε μένα, έξω από μένα! Το ‘χω δει στον ύπνο μου το πράγμα, πεντακάθαρα.

KleeΧτες (12.4) είδα το Ρωμαϊκό Σαλόνι: ετήσια έκθεση στην Galleria d’ Arte Moderna. Τα μόνα καλά εκθέματα είναι τα σχέδια, τα χαρακτικά κι οι λιθογραφίες των Γάλλων. Κυρίως του Ροντέν∙ οι καρικατούρες γυμνών –οι καρικατούρες!- άγνωστο ως στα τώρα είδος. Και μέσα σ’ αυτές η μεγαλύτερη, η εκπληκτικότερη ιδιοφυΐα που είδα ποτέ. Με μια-δυο μολυβιές έτοιμα τα περιγράμματα, με μια τέλεια πινελιά κατατίθεται απόχρωση σάρκας στην ακουαρέλα, και μ’ ένα άλλο χρώμα, κάπως πρασινωπό, υπολαμβάνονται ακόμα και ενδύματα. Αυτό είν΄ όλο κι ενεργεί απλά, μνημειωδώς. Ενός άλλου μπορείς να δεις καρικατούρες Θεάτρου και Βεριετέ, μεταξύ των οποίων τη Σάρα Μπερνάρ ως Άμλετ ή ως στητή, αδρανή chanteuse. Αλλά και τον Φοραίν, να παριστάνεται, χαρακτηριστικά, μα κάθε λεπτομέρεια, με δυο-τρεις γραμμές. Οι άλλοι απέναντι σ’ αυτήν την μικρή ομάδα αποκλίνουν κατά τούτο: θέλουν να βγουν απ’ τον εαυτό τους. Ο κόσμος παλεύει, ιδιαίτερα οι Γερμανοί, να δει τα εκθέματα, μα κανένας από δαύτους δε γίνεται πιο έξυπνος. Πόσο τίμια, τουναντίον, οι αξιαγάπητοι Παριζιάνοι, ανέγγιχτοι απ’ τη λατινικότητα κι ασυγκίνητοι, παραμένουν στον εαυτό τους, στις πουτάνες τους και στα καλαμπούρια τους. Δέλεαρ να κάθεσαι να σε ξελογιάζουν! Να άλλο ένα τέλος, το τελευταίο, παλιάς κουλτούρας, το Παρίσι: το βυθιζόμενο μετείκασμα την Ρώμης του Καίσαρος. Τι τα θέλει ο δημοκράτης Ζολά;! Η Γαλλία είναι πνευματικότατη κι ωστόσο δεν προχωράει βήμα.

Paul Klee

Τα Ημερολόγια 1898-1918. Τόμος Α

Νεφέλη, 1985.

σ. 176-178

Μετάφραση: Γιώργος Δ. Κεντρωτής
LastTapes cover 6

calendar

« Σεπτέμβριος 2018 »
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

NewsLetter

Εγγραφείτε στο newsletter των LastTapes