editorial

του Δημήτρη-Χρυσού Τομαρά

Μνήμη φίλων:

Κωστή Παπαγιώργη

Πέτρου Κουτσιαμπασάκου

 

Εμείς τις ακούμε· μοιάζουν με συγχορδίες τροβαδούρων, ακούγονται καθαρά, από το ξέφωτο· σε πείσμα μιας σκοτεινιάς διαρκώς απειλητικότερης· σε πείσμα ενός κόσμου που φαίνεται να βουτάει πανηγυρίζοντας στα συντρίμμια του χαμού του, μέσα σε προετοιμασίες απανωτών πολέμων.

Κι όμως, εμείς τις ακούμε: Μιλούν στο βάθος, εκεί που νιώθουμε πως κάτι πρέπει να σωθεί. Ενάντια στη χαρωπά άγλωσση βεβαιότητα των καιρών, ενάντια στον απαίδευτο στόμφο μιας όλο και πιο διεκδικητικής έκφρασης (ο στόμφος τής έκφρασης αυτής κόβει την ανάσα).

Σε τόπο βέβαια απροετοίμαστο, ξυλάρμενο μες στη φουρτούνα· Για λόγο που ξέρουμε από καιρό, όπως ξέρουμε άλλωστε (μάθαμε να ξέρουμε) και τη βάρβαρη εκείνη όψη του νεοελληνικού πολιτισμού, την ανημπόρια του ν’ αντικρίσει τον εαυτό του με ειλικρίνεια, τον πολιτισμό που δε δίστασε (κι ούτε ακόμα διστάζει) να πνίξει το αληθινά ουσιώδες, που ευκόλως γεννά κι επιβραβεύει το απολύτως χαμηλότατο.

Ακούγεται, κάτι. Ο ήχος έρχεται μέσα από ‘κείνο το γνώριμο ερείπιο που στέκει: Κάποια φωτεινά βράδια, κι αυτό βέβαια με τη δουλειά που του πρέπει -ο μόχθος καμιά φορά πληρώνει-, ωστόσο να· η ανακάλυψη ενός πράγματος που δεν στρέφεται στον θάνατο, μα στη ζωή, φεύγει σίγουρο από την σκοτεινιά για να χαμογελάσει προς τον τόπο που το φως κρούει το κοσμικό τύμπανο... διαβάζοντας παμπάλαια κομμάτια μουσικής γραμμένα σε ταμπλατούρα πάνω στο εικαζόμενο νόημα στο μέτρο του δυνατού.

Η ανακάλυψη του πράγματος σημαίνει μεταμόρφωση, ένταση διαρκούς μελέτης μιας πρώτης ματιάς. Αξιώνει χιούμορ νικώντας την απελπισία, χαράσσοντας ορίζοντα αληθινής εύρεσης του άλλου. (Σκέφτομαι: φευγαλέα συνάντηση με κορίτσι από τη Συρία, καθισμένο οκλαδόν στον πάγκο του καταστήματος ρούχων, οδός Πατησίων, μαύρα μάτια - η οικειότητα, η σχέση που χτίζεται, έτσι, με κάποιον παντελώς ξένο, σε κλάσματα του δευτερολέπτου, παραμένει ασύλληπτη).    

Ομολογώ το εξής: Εσωτερική ζωή και ελευθερία σήμερα σημαίνει, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, βαθιά μελέτη της μορφής, των πηγών των πραγμάτων· μελέτη ψηφίδων ερμαρίου, με το γλωσσικό ιδίωμα του ποιητή του μικρού αιωνόβιου σπιτιού της γειτονιάς του Φιλοπάππου. Ελπίδα, και μουσική συνάμα.

Προϋπόθεση ζωής: Ναι, κι όμως, ακούμε. Και παίζουμε.

(Αφιερώματα στις λέξεις του Τέκμωρ και του Ερμαρίου)

Εκ της συντάξεως,

Δημήτρης-Χρυσός Τομαράς

ΥΓ: Το τεύχος αυτό καθυστερεί σχεδόν τρία χρόνια, ίσως όχι δίχως λόγο. Ως εκ τούτου πολλά κείμενα γράφτηκαν πριν από καιρό. Πάντως ετοιμαζόμαστε γι' αλλαγές

Επιστροφή Επάνω