Η εργασία που γίνεται χωρίς ελπίδα μαζεύει νέκταρ μέσα σ' ένα κόσκινο 


τεύχος 6
Νοέμβριος 2015

Κατά κάποιον τρόπο και εν μέσω μιας τόσο φθινοπωρινής, που εν τέλει τείνει να γίνει εν αγνοία της μη αυθεντικά χειμωνιάτικη, συγκυρίας, το περιοδικό των Τελευταίων Μαγνητοταινιών αναζητεί, στοχάζεται με ίδια μέσα, αγανακτεί και στο τέλος εμπιστεύεται τις ανάσες του για το περιεχόμενο των λόγων που εκφέρει και των λόγων που ρουφάει. Έτσι είναι οι καταρράκτες, και καταρρακτώδης είναι η εποχή, ενώ μη καταρρακτώδης, ανέκαθεν, υπήρξε ο τόπος μας. Θέλουμε να πούμε, πως στους τόπους που πλήττονται από χρόνια και εν γένει ανίατη λειψυδρία δημιουργούνται φοβερές αντιφάσεις σε σχέση με τα όποια τρεχούμενα νερά, είτε αυτά πέφτουν από ψηλούς, πέτρινους όγκους, είτε ως δάκρυα ενός ξεχασμένου Θεού, είτε βρίσκονται λίγα-λίγα, σε μικρές λιμνούλες, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να πίνουν για να ξεδιψάσουν, εκείνοι με τα ηλιοκαμένα πρόσωπα και τις χαρακωμένες χούφτες. Οπότε μας είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε καταρράκτες από λιμνούλες, το κολοσσιαίο από το ελάχιστο, το πληθωρικό από το ασκητικό. όπως ίσως μας είναι δύσκολο να συγκαλύψουμε το ψεύδος μέσα στην αναγκαιότητα, ή το αποτέλεσμα μέσα στην αιτία. Στην περίπτωση που μιλάμε για κάτι συγκεκριμένο, τέτοιες αφορμές βρίσκουμε πως τοποθετούνται εντός ενός έργου του σχεδόν δικού μας ανθρώπου Μπέλα Ταρ (Bella Tar) ο οποίος πράγματι υπήρξε με την τελευταία του ταινία, το Άλογο του Τορίνο, μία πηγή από την οποία πολλοί από εμάς σκύψαμε, με μετρημένο βλέμμα, με μετρημένο βηματισμό και κινήσεις, να ξεδιψάσουμε. Εκφράζοντας πολλά, μα κυρίως ένα βλέμμα ολιστικό για τα πράγματα, έτσι κι εμείς μπορούμε να συνδέσουμε τις εικόνες αυτού του ανθρώπου με την συνολική άποψη που μας λείπει, ή όπως ίσως κάποιοι άλλοι θα έλεγαν, τη συνολική θέα από την οποία τόσο καιρό ποθούμε να δούμε τα πράγματα, δραπετεύοντας από τα επί μέρους. Κυνηγώντας μια τέτοια γραφή, ακούμε και τα λόγια ενός σύγχρονου εξαιρετικά σημαντικού αρχιτέκτονα, με την ιδανική συνθήκη οι απόψεις ενός ανθρώπου που μπορεί να προχωρούν πέρα από τη ματιά του φαινομένου, να προσχωρήσουν στην αντίληψη που έχουμε για την εντοπιότητά μας, για το ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και εντέλει με ποιον τρόπο το θέλουμε σε ένα σύνολο, μια υποτιθέμενη ολότητα που λέμε τόπο μας. Έτσι τον Wilfried Wang τον συναντήσαμε τον Φεβρουάριο στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, μαζί με τον Ηλία Κωνσταντόπουλο για μία συνέντευξη για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, κάτι όμως που εξελίχθηκε σε μια διευρυμένη συζήτηση γύρω από τη μοντέρνα αρχιτεκτονική της Ελλάδας, τον σύγχρονο κόσμο, την ταχύτητα και τα περιθώρια για στοχασμό, για ένα όραμα ενός ολοκληρωμένου ανθρώπου. Έτσι, συγκρουόμενοι με τα διάφορα παράδοξα και τις αντιφάσεις που γεννιώνται σε τέτοιες περιστάσεις, καθώς φυσικά και με τους ίδιους τους εαυτούς μας, αποφασίσαμε να κρατήσουμε την ολοκληρωμένη μορφή αυτής της συνέντευξης, ως ένα δείγμα απλώματος όσων ειπώθηκαν στον χρόνο, σαν ένα ακριβές αποτύπωμα.

Η προσπάθεια για μια άποψη της συνολικής θέας, για μια συνολική αντίληψη και ενοποίηση των επιμέρους, η ακούσια, για ορισμένους, αηδία προς τις υπεράριθμες βλακώδεις λεπτομέρειες που συγκροτούν μέρη των ιδεών και συναισθημάτων και όχι ολόκληρα τα συναισθήματά μας και τις ιδέες μας, βρίσκεται, νομίζουμε, εντυπωμένη στην συνέντευξη αυτή, στο έργο του κινηματογραφιστή Μπέλα Ταρ, γεννημένου στην πόλη ονόματι Pecs της Ουγγαρίας, και εν γένει στα κείμενα που συγκροτούν το τρίτο τεύχος μας, κείμενα υπό την επήρεια μιας όλως διόλου καταρρακτώδους ιστορικής συγκυρίας, που με την ίδια πάρα ταύτα ευκολία μπορεί να γίνει αντιληπτή από εμάς και ως μια κατεξοχήν εμπειρία «έξαρσης της καταρρέουσας γελοιότητας».

Μιλάμε πολύ για το εμείς και για το εγώ, πράγμα που όπως θα ανακαλύψετε κι εσείς σε λίγο καιρό, σύντομα, θα συνεχίσει με έναν τρόπο που θα διεκδικεί κάποιο δεκατημόριο από την ποιότητα εκείνη που συντάσσει την «επάρκεια».

Επίσης το φθινόπωρο, ξέχασα να πω, είναι η αγαπημένη μου εποχή.

Δεν θα ξεχάσω, όμως, να ευχαριστήσω τον Ιάκωβο Ουρανό για τη σύλληψη και τον σχεδιασμό του εξωφύλλου και για την εικαστική εποπτεία του τεύχους, κι ακόμα τον Juan Asensio για την παραχώρηση των δυο κειμένων του για τον Μπέλα Ταρ, κι ακόμα τους Wilfried Wang και Ηλία Κωνσταντόπουλο για τη συζήτηση που είχαμε στο καφέ του Μουσείου, κι όλους ανεξαιρέτως τους συντάκτες και συνομιλητές του τρίτου μας τεύχους. 

 

Με τις ανάσες μας, που μοιάζουν με αλόγου στην ομίχλη μιας απέραντης, ουγγρικής πεδιάδας,

εκ της συντάξεως

Δημήτρης Χρυσός Τομαράς

 

LastTapes cover 6

NewsLetter

Εγγραφείτε στο newsletter των LastTapes